Czy staniemy się cyborgami? Co Polacy myślą o technologicznych modyfikacjach ciała – raport z badań Centrum HumanTech Uniwersytet SWPS

Krystian Dryniak
13 godzin temu
2 minut(y) czytania

W debacie o przyszłości technologii zbyt często pytamy: czy to jest możliwe? Raport Centrum HumanTech Uniwersytetu SWPS stawia ważniejsze pytanie: na co społeczeństwo jest gotowe – i pod jakimi warunkami?

W lutym 2026 r. opublikowano raport „Czy staniemy się cyborgami? Raport z badań na temat postaw Polaków wobec technologicznych modyfikacji ciała”

Raport_HumanTech_cyborgizacja. Badanie objęło 2233 dorosłych Polaków (CAWI, lipiec 2025) i pokazuje jedno bardzo wyraźne zjawisko:

Technologia rozwija się szybciej niż nasza zdolność do odpowiedzialnej decyzji.

I to właśnie ta luka – między możliwościami a odpowiedzialnością – staje się dziś kluczowym polem napięcia.

1. Akceptacja jest selektywna, nie bezwarunkowa

Zestaw 20 technologii obejmował zarówno rozwiązania medyczne (nanoboty naprawiające komórki, terapia genowa, mikrochipy monitorujące zdrowie), jak i najbardziej inwazyjne koncepcje (bezpośrednie połączenie mózgu z Internetem, „upload umysłu”)

Wynik jest jednoznaczny:

Najwyższa akceptacja: technologie naprawczo-zdrowotne
Akceptacja warunkowa: ulepszanie tylko w celach medycznych lub pod ścisłym nadzorem
Największy opór: ingerencja w tożsamość, autonomię i umysł

Społeczeństwo nie mówi „nie” technologii. Mówi: tak – ale pod warunkiem celu, kontroli i sensu.

To bardzo dojrzały sygnał.

2. Wiek i doświadczenie zmieniają perspektywę

Raport pokazuje wyraźny trend:

Im starszy wiek, tym niższa akceptacja technologii ingerujących w ciało
Najmniejsze spadki dotyczą technologii medycznych
Największe – interfejsów mózg–komputer i technologii „ciało jako interfejs”

Młodsi są bardziej otwarci, ale też częściej odpowiadają „trudno powiedzieć”. To nie jest ignorancja – to poznawcza luka, którą wypełni narracja, edukacja i jakość debaty publicznej.

Dodatkowo: osoby mające własne doświadczenia z modyfikacjami (tatuaże, piercing, implanty medyczne) są bardziej otwarte na technologie ingerujące w ciało

Doświadczenie oswaja technologię.Brak doświadczenia wzmacnia lęk.

3. Obawy są realne – ale ambiwalentne

Średni poziom obaw wobec osób zmodyfikowanych technologicznie lokuje się w okolicach środka skali (ok. 4–4,5/7). To nie jest panika.To nie jest entuzjazm.To ambiwalencja. Cyborg funkcjonuje psychologicznie jako byt graniczny – między człowiekiem a maszyną. Budzi ciekawość i niepokój jednocześnie.

To bardzo ważny wniosek dla liderów i projektantów technologii:emocjonalna reakcja społeczeństwa nie jest skrajna, ale jest wrażliwa na kontekst.

4. Kto powinien wyznaczać granice?

Najczęściej wskazywani „decydenci” to:

jednostka (autonomia osobista)
środowiska naukowe

Marginalne znaczenie mają instytucje religijne Raport_HumanTech_cyborgizacja.

To pokazuje coś fundamentalnego:społeczeństwo oczekuje regulacji opartej na wiedzy, a nie ideologii.

Jednocześnie raport rekomenduje:

warstwowe podejście regulacyjne (inne zasady dla technologii medycznych, inne dla ingerujących w autonomię),
standardy pracy z danymi biometrycznymi i neurodanymi,
polityki „BHP 2.0” w biznesie,
zabezpieczenia przed nierównością dostępu Raport_HumanTech_cyborgizacja.

To już nie jest pytanie futurystyczne.To agenda legislacyjna i biznesowa na najbliższe lata.

5. Luka odpowiedzialności – perspektywa CH.AI.NGE

Jako praktyk pracujący z liderami widzę w tym raporcie coś, co w CH.AI.NGE nazywamy luką odpowiedzialności. Technologia może więcej. Algorytmy sugerują szybciej.Implanty mogą wspierać, monitorować, wzmacniać. Ale odpowiedzialność za decyzję nadal spoczywa na człowieku.

Jeżeli pozwolimy, by rozwój technologii wyprzedził rozwój świadomości, kompetencji i regulacji – powstanie próżnia decyzyjna. A próżnia zawsze zostaje wypełniona: rynkiem, presją konkurencyjną albo narracją strachu.

Raport HumanTech pokazuje, że społeczna granica już istnieje.Nie jest absolutna.Nie jest jednolita. Ale jest wyczuwalna.